Contact opnemen?

Neglisa ging met onze groepsreis naar eSwatini (Swaziland). Wij vroegen haar om iets te schrijven over haar ervaring. Dit leverde een uitgebreid reisverslag op. Neglisa schrijft: "Inmiddels ben ik al een paar dagen terug van een fantastische reis en heb ik mijn eigen vertrouwde leventje weer opgepakt. Toch wil ik even een momentje om terug te blikken op deze reis, en hopelijk kan ik jullie hierin meenemen."

groepsfoto

Ik mag naar mee!

Een korte voorstelronde; mijn naam is Neglisa, ik ben 26 jaar. Mijn allerbelangrijkste en mooiste bezigheid in het leven is het opvoeden van mijn zoon, genaamd Elijah die inmiddels 7 jaar oud is. Verder werk ik als woonbegeleider bij stichting Cordaan op een woonvoorziening voor jongvolwassenen met licht verstandelijke beperkte problematieken. Later meer over mij.

Anderhalve week voor vertrek werd ik gebeld, of ik nog mee wilde naar Swaziland, en überhaupt kon (een andere deelnemer kon niet mee, red.). Ik sprong een gat in de lucht, NATUURLIJK wilde ik mee!  Het was inderdaad geen kwestie van willen, maar kunnen. Ik moest heel wat plannen en regelen, en dat is ook het moment dat mijn reis begon, met als thema zelfstandigheid. Als eerst moest ik mijn manager bellen, kijken of ik verlof kon krijgen. Gelukkig was dit te regelen (Thanks T!). Vervolgens moest ik oppas regelen, mijn familie was net zo enthousiast als ik en iedereen was bereid te helpen. Mijn zoon voorbereiden, die het jammer vond dat zijn moeder weg ging maar wel heel blij voor mij was. Paspoort? Check! Inentingen? Doen! Spullen inpakken, wachten tot het laatste moment ;)!

Daarna hebben wij voorbereidingsweekend gehad, waarbij ik iedereen voor het eerst heb gezien en heb kunnen leren kennen. Ook werd hier de gehele reis uitgelegd, en kon ik dus langzaam een beeld beginnen te krijgen van wat ik nou zou gaan doen. Workshops werden voorbereid en we hebben spellen gespeeld om elkaar goed te leren kennen. Dit, allemaal in een relaxte sfeer, wat het voor mij makkelijk maakte om de kat uit de boom te kijken, om vervolgens in het diepe te springen.

Naar eSwatini

22 april was het zo ver, onze reis naar (inmiddels) eSwatini. Mijn eerste verre reis. Ik moet zeggen dat ik vanaf het eerste moment mijn verstand op 0 had gezet, en er niet al te veel over heb (geprobeerd) na te denken maar als je ongeveer 24 uur onderweg bent, heb je genoeg tijd om na te denken over wat komen zal. Zal ik goed in de groep liggen? Hoe zullen de mensen op mij reageren? Hoe zal het thuis gaan? Hoe is het met mijn zoon? Allerlei vragen en scenario’s gingen door mijn hoofd. Ik heb mezelf nog nooit zo uitgedaagd maar ik wist dat dit een bijzondere reis zou worden en het allemaal gewoon op zijn pootjes terecht zou komen.

Na 28 uur zijn wij eindelijk in heerlijk eSwatini aangekomen! We zijn hartelijk ontvangen door de mensen daar. Eten stond al klaar, en we hadden leuke kamertjes die je dan met 1 persoon deelde. De eerste avond was het vooral zaak dat we zouden settelen, rusten en dit is ook precies wat wij hebben gedaan. Op dag 2 hebben wij kennis mogen maken met Manzini Youth Care, de organisatie met wie wij zouden samenwerken deze komende weken. We hebben kennis gemaakt met de huizen waar de jongeren verblijven, met de school, en het allerbelangrijkst, de jongeren zelf. Die dag zijn wij feestelijk ontvangen door de jongeren, die een braai voor ons hadden georganiseerd. Een soort rijkelijke barbecue, met vooral veel gezelligheid. Een fijne setting om mensen te leren kennen, en wederom, de kat uit de boom te kijken. Langzaam maar zeker werd er contact gelegd en konden de groepen mengen.

workshops

Workshops

De dagen erna hebben wij workshops gegeven, met als thema zelfstandigheid. We hebben aan de Swazi jongeren gevraagd, wat hun verstaan onder zelfstandigheid. Ook hebben wij gevraagd, wat zij denken dat zelfstandigheid voor ‘ons’ inhoudt. Ook moesten wij dit andersom bedenken, voor hun. We hebben daar uiteindelijk open gesprekken over kunnen voeren, en het was mooi om te zien dat het ijs al grotendeels gebroken was na de 1e workshop.

Voor onze 2e workshop hebben wij levensechte levensweg gespeeld, waarbij de Swazi & NL jongeren mixte en groepen vormde. Elke groep kreeg situaties en scenario’s voorgesteld die ook in het echte leven kunnen voorkomen, waarbij er keuzes gemaakt moesten worden.  Elk keuze heeft zijn eigen gevolg. Het leuke hierin was dat we 1, de groepen gemixt waren en 2, we spelenderwijs konden ontdekken van elkaar waarom de een bepaalde keuzes maakt. Achteraf konden we bespreken of de keuzes verstandig waren en hebben wij dit kunnen vertalen naar het echte leven .

Onze 3e workshop was in de teken van positiviteit. We gingen in gemixte koppels praten over wat positiviteit voor jezelf inhoudt, waar je dankbaar voor kan zijn en waarom je positiviteit nodig hebt om zelfstandigheid te bereiken. Als afsluiter moest de 1 wat positiefs over de ander zeggen en hier hebben wij een kunstwerk van gemaakt op de muur van een huis. Hier zijn prachtige gesprekken uit voort gekomen, een hele mooie dag om op terug te kijken.

sporten afrika

De 4e workshop, was een sportactiviteit. Om ultieme zelfstandigheid te creëren, is het belangrijk dat je je eigen grenzen kent, bewaakt, maar ook verlegd. Met sport kun je dit goed voelbaar maken. Het was erg leuk om te sporten met en ik persoonlijk ben tot de conclusie gekomen dat ik daar wel wat meer aan mag gaan doen *slaat handen voor ogen*.

5e workshop hebben wij het gehad over verslaving, en de verschillende fases hiervan. Het was interessant omdat vele niets afwisten van de verschillende fases en wat voor acties/gedrag daarbij hoort. Ook kregen de NL jongeren zo een opening om te vertellen over hoe eigen ervaring qua verslaving, en hebben wij een stukje bewustwording kunnen creëren.

Ontspanning

Buiten de workshops hebben wij ook geholpen met een huis renoveren. Scheppen, stenen plaatsen, metselen, dak vervangen, niets was te gek! Ik persoonlijk vond het heel fijn om zo hard te werken en daadwerkelijk progressie te zien, met in je achterhoofd dat je hebt bijgedragen aan iemand zijn woonplek. Dit gevoel heeft mij zo veel voldoening en motivatie gegeven om keihard te werken. Ook hebben wij een dag op de boerderij gewerkt, we op het land werken en ook hebben wij die dag met de varkens gewerkt, waarbij ik liever vanaf een veilig afstand mee keek.

groepsfoto afrika

Gelukkig was er ook genoeg tijd voor ontspanning. We zijn op Safari geweest, waarbij we 3 van ‘The big Five’ hebben gezien. Ik had nooit gedacht deze dieren zo in het wild te zien, dit was echt een geweldige ervaring die ik zeker nooit meer zal vergeten! Ook zijn we naar een Culturale Village geweest, hebben we in de bergen mogen lopen en een waterval mogen bekijken. Daar hebben ze ons ook de culturele dans en zang laten zien/horen, gewoon briljant!                          

Buiten het werken  en de workshops hebben wij als groep ook hele mooie, en gezellige momenten mogen beleven. We zijn bijvoorbeeld ook naar de bioscoop geweest, en hebben vrije middagen gehad om lekker over de markt te struinen of gewoon met de jongeren lekker spelletjes te spelen en te ‘relaxen’. Ook hebben we de gelegenheid gekregen om in 1 nacht in 1 van de huizen te overnachten. Dit was vooral fijn omdat we zo de jongeren echt konden leren kennen, en je in een ontspannen sfeer sterke, diepe gesprekken kon voeren.

afrika vrijwilligerswerk

Persoonlijke groei

Ik ga even verder met mijn korte voorstelronde. Zoals jullie misschien hebben kunnen uitrekenen, was ik 19 toen ik moeder werd. Toen heb ik meteen kennisgemaakt met zelfstandigheid ( en Don Bosco ;) ). Ik ging uit huis, had zorg voor een baby en moest nog mijn eigen toekomst uitvogelen. Het was vallen en opstaan, maar nu, 7,5 jaar durf ik te zeggen dat het mij aardig goed gelukt is. De laatste maanden was ik vooral bezig met mijn persoonlijke groei, en deze reis heeft hier zo super veel aan meegedragen! Besef even, dat ik hiervoor nog nooit een verre reis gemaakt heb.. en opeens was ik in mama Africa. Ik ben zo super dankbaar dat ik hier aan heb kunnen meedoen! Het heeft mij echt aan het denken gezet over zelfstandigheid. Het heeft mij geïnspireerd om te kijken wat de mogelijkheden nog meer zijn, om vrijwilligerswerk te doen als (jonge) moeder. Ook lijkt het mij boeiend om te kijken wat er voor nodig is om vrijwilligerswerk mogelijk te maken voor een ieder, en dit dan ook te promoten. Het lijkt mij prachtig om vaker gemixte groepen, als in, mensen die gewend zijn om te reizen, en mensen die dit niet zo snel zouden ervaren en/of meemaken, samen naar het buitenland te zien gaan.

Er is mij gevraagd om een kort *ahumahum* stukje te schrijven, maar ik ben, zoals je kunt lezen, best lang van stof. Ik weet ook niet of ik dit nog meer zou kunnen verkorten, gezien ik er nog uren over door kan schrijven/vertellen. Ik hoop dat jullie een impressie hebben gekregen van onze laatste bijzondere reis. Ik hoop dat dit je zal motiveren om ook te kijken wat de mogelijkheden zijn voor jou. Ik gun dit een ieder.

SAMEN BEDANKT en hopelijk tot ziens!
Neglisa