Contact opnemen?

Rosa is deelnemer aan de groepsreis naar Swaziland (eSwatini). Ze schrijft over haar ervaring bij Manzini Youth Care.

groepsreis afrika

Zelfstandigheid

Zelfstandigheid, inmiddels zijn we er allemaal achter dat dit een breed onderwerp is. We zijn er onder andere achter dat ons gevoel van zelfstandigheid verkleind kan worden door dat we hier in een groep van 12 mensen met elkaar samen leven en werken in een vreemde omgeving. Als ik alleen in Amsterdam ben regel ik alles zelf. Ik zoek zelf dingen uit en vind de weg zelf. Ik bestuur letterlijk mijn eigen auto.
Hier is het soms moeilijk om ook dat stukje gevoel van zelfstandigheid uit handen te moeten geven. Aan de andere kant doe ik een ontdekking die voor mij persoonlijk zeer waardevol is. Ik merk dat de dingen waarover ik in Nederland onzeker ben, gebaseerd zijn op voornamelijk de druk van de maatschappij, media en mensen die ik tegen kom in mijn leven. Ik maar denken dat ik niets kon.

Ik durf te zeggen dat ik hier best goed functioneer. Ik overzie de dagen goed, ik ben tevreden over hoe ik handel als er zich problemen of onverwachte dingen voor doen en ik maak contact met andere mensen. Ook ben ik sociaal en niet bang, leef ik mee met anderen, maar ben ik ook realistisch en geef ik mijn grenzen aan. Zo deed ik gister even een stapje terug. Na een dag hard werken en nieuwe indrukken ben ik ’s avonds thuis gebleven terwijl de rest van de groep nog bij de verschillende huizen langs ging waar de jongens van MYC wonen.

 

groepsreis zelfstandigheid

1 team, 1 taak

Natuurlijk vind ik het confronterend om te zien hoe de mensen hier leven, maar misschien voel ik de verbazing of het verdriet daarover minder, omdat ik ook zie dat de mensen hier veel aan elkaar hebben. Vooral dat is een groot verschil met Nederland, vind ik. In Nederland leven we stukken individualistischer.

Vrijdag hebben we een huis gerenoveerd, samen met een aantal jongens uit de wijk. Wat was het onwijs fijn en mooi om te zien, dat alle vooroordelen en verschillen even helemaal niet te zien of te voelen waren. We leerden door te kijken naar hoe de jongens een muur plamuurden, we durfden hulp te vragen en uiten onze eigen persoonlijke frustraties door de “modder” ofwel pleister tegen de muur te kwakken. Ook werden er grenzen aangegeven. Als ik even pauze nodig had, dan nam ik dat en dat gold ook voor de rest van de groep.

We waren echt 1 team met 1 taak met onze groep en de jongens van de hood.